1. Bu kitap, seyahatin yeni yerler görmekten ibaret olmadığını, insanın kendine doğru çıktığı en güzel yolculuğa dönüşebileceğini anlatıyor.
2. Bir sardunyadan, bir nehirden, hatta gökyüzündeki bir meteor yağmurundan öğreneceklerimiz var. Bu kitap, farkına bile varmadan yanından geçip gittiğimiz şeylere yeniden bakmamızı sağlarken; hayatın güzelliklerinin en küçük ayrıntılarda saklı olduğunu hatırlatıyor.
3. Sayfalar ilerledikçe bizi yoran fazlalıklardan sıyrılmayı, irademize sahip çıkmayı ve kendi hayatımızın sorumluluğunu üstlenmeyi yeniden düşünürken buluyoruz kendimizi.
4. Değişmek için yeni bir yılı, yeni bir yaşı ya da yeni bir başlangıcı beklememiz gerekmiyor. İnsanın hayatında yeni bir sayfa açması için bugünü milat kabul etmesi yeterli. Bu kitap, yeniden başlamanın ve yaşama sevincini tazelemenin mümkün olduğunu hatırlatıyor.
5. İyi bir hayat yaşamak yalnızca kendimize iyi gelmekten ibaret olabilir mi? Bu kitap, insanın kendi dünyasını güzelleştirirken başkalarının hayatına da güzellik katabileceğini anlatıyor. Okurken insanın içinde daha faydalı, daha duyarlı ve daha güzel bir iz bırakma isteği uyandırıyor.
Editörün Kaleminden
Bir kitabın adı cümleyi bitirir, Ayşe Aydoğdu’nunki başlatıyor.
İyi Geldi!
Ne iyi geldi? Kim iyi geldi? Nereye, neye, nasıl iyi geldi?
Yazar, kitabın girişinde bu cümlenin başını bilerek boş bıraktığını söylüyor. Kendisine iyi gelenleri sıralamış, okurun da kendi cevabını bulmasını istemiş.
İyi Geldi!’de seyyah, nüktedan, samimi bir dille karşılaşıyoruz. Yazarın kelimelerle de arası hayli iyi. Hatta bazen fazla iyi! Sözcüğün kökünü bulmakla yetinmiyor; ekini söküyor, manasını evirip çeviriyor, ses benzerliğinden yeni bir fikir çıkarıyor.
Mesela “kendi” kelimesi…
Biz gündelik hayatta ne çok kullanıyoruz bu sözcüğü. Kendim, kendin, kendisi, kendimiz… Yazar ise kelimenin telaffuzundan başlayıp insanın kendiyle münasebetine kadar gidiyor. Üstelik kendi üzerine çalışmayı, kendine hayranlık duymakla karıştırmıyor. İnsanın noksanlarını görmesi, onları ikmal etmek için emek vermesi gerektiğini söylüyor.
Psikolojiyle ilgilenen biri olarak bu düşüncenin üzerinde durdum. Bugün herkes kendisini keşfetmekten, kendisine yatırım yapmaktan söz ediyor. Peki, kendimizde hoşumuza gitmeyen bir huyla karşılaştığımızda ne yapıyoruz? Onu da kişiliğimizin ayrılmaz bir parçası sayıp muhafaza mı ediyoruz?
Ayşe Aydoğdu’nun bu soruya cevabı belli: Kendi eserimizin hem malzemesi hem sanatkârıyız. Yontulacak yerimiz varsa yontacağız. İşçilik ömürlük.
Sonra yazar yola çıkıyor. Aslında yolda olmadığı zamanlar daha az galiba. Rusya, Belçika, Mısır, Tanzanya, Balkanlar… Bazen çocuklarıyla, bazen tek başına. Kimi zaman güzergâhı belli, kimi zaman zuhurata tâbi. Onun seyahat anlayışında gidilecek yer kadar, yolda karşılaşılacak şeylerin de hatırı var.
Seyahatlerini mümkünse dolunaya denk getiriyor. Ay’ın farklı coğrafyalardaki seyrini takip ediyor. Gökyüzüne bakarken astronomiden tarihe, tarihten tefekküre geçiyor. Bu bölümlere geldiğimde düşündüm: İnsan, bakmaya bu kadar hevesli olunca dünya ne kadar genişliyor!
Okurken benim de zihnimde yeni seyahat güzergâhları belirdi. Fakat itiraf edeyim, yalnızca uzak ülkelere gitmek istemedim. Yaşadığım şehrin bir köşesine, her gün önünden geçtiğim bir yapıya da yeniden bakmak istedim. Çünkü seyretmenin de bir görgüsü var. Bakmak kolay. Görmek biraz ihtimam istiyor.
Bütün bu gezmeler, görmeler, hayretler arasında insanın kendi iç âlemi de ihmal edilmiyor. Hatta kitabın asıl mesaisi orada. Psikolojik dayanıklılık, irade, sınır koyma, yalnızlık, kabullenme, değişim, esneklik…
İyi Geldi! düz bir çizgide ilerleyen kitaplardan değil. Bir sayfada psikoloji konuşulurken ötekinde edebiyata, tarihe yahut bir seyahat hatırasına geçiliyor. Yazar bazen bir kavramın ilmî karşılığını veriyor, hemen ardından günlük konuşma diline dönüyor. Eski bir kelimenin yanına İngilizce bir ifade iliştiriyor. Sonra da hiç beklemediğiniz bir yerde ince bir nükte yapıyor.
Ve kitabın sonunda nokta yok. Virgül var.
Aydoğdu, kendisini tamamlanmış bir insan olarak görmediği gibi hayat hikâyesinin de tamamlandığını düşünmüyor. Daha öğrenecekleri, değiştirecekleri, yaşayacakları var. Dolayısıyla son sözü söylemek yerine cümleye devam etmeyi tercih ediyor.
Kitabın girişindeki boşlukla sonundaki virgül arasında hoş bir münasebet buldum. Başlangıçta okurdan bir cümleyi tamamlamasını istiyor, sonunda ise kendi cümlesini sürdürmesi için ona yer açıyor.
Ben dosyanın son sayfasına geldiğimde baştaki soruya döndüm.
Bana ne iyi geldi?
Bu kitabın editörlüğünü yapmak, hiç kuşkusuz, iyi geldi. Bazı cümlelerde gülümsedim, bazılarında durup kendime baktım. Ayşe Aydoğdu’nun seyahatlerine eşlik ederken kendi gezme hevesimi, alışkanlıklarımı, ihmal ettiklerimi de hatırladım.
İnsan kendisine iyi gelenleri tanıdıkça neyi sevdiğini, neye tahammül edemediğini, neyin kendisini geliştirdiğini, neyin tükettiğini daha iyi ayırt ediyor. Ayşe Aydoğdu’nun kitabı da okurunu bu mesaiye davet ediyor. Hem de bütün ciddiyetine rağmen neşesinden ödün vermeden.
Benim cümlem şimdilik böyle.
Sizinkinin başına ne geleceğini ise kitabı okuduktan sonra kendiniz yazarsınız.
Kendisine iyi gelmenin yollarını arayan, bulduğu güzelliklerin kıymetini bilen ve başkalarının hayatına da iyilikle uğrayan herkese muhabbetle…
İyi Geldi, Aile’mizden Aile’nize…