Sarıkamış’ın Sancağı

BU KİTABI NEDEN OKUYALIM?

Konuşan bir sancağın tanıklığıyla Sarıkamış’ın unutulmaz kahramanlık hikâyelerini yeniden canlandırır.

Sanal gerçeklik teknolojisiyle çocukları tarihin içinde heyecan verici bir yolculuğa çıkarır.

İstanbul’daki bir dokuma atölyesinden Sarıkamış Cephesi’ne uzanan sancağın hikâyesini anlatır.

Sancağı düşmana teslim etmemek uğruna verilen destansı mücadeleyi hafızalara kazır.

Dondurucu soğuğa ve imkânsızlıklara direnen Mehmetçiğin fedakârlığını yüreklere işler.

Bayrak ile sancak arasındaki farkı tarihî olaylar üzerinden öğretir.

Mus’ab bin Umeyr’den Ulubatlı Hasan’a uzanan sancaktarlık geleneğini kahramanlık örnekleriyle tanıtır.

Kars’ın tarihî ve kültürel zenginliklerini sürükleyici bir macerayla buluşturur.

EDİTÖRÜN KALEMİNDEN

Bir sancağın ömrü, onu taşıyan insanların ömründen uzun olabilir. Kumaşı eskir, işlemeleri solar, kenarları yıpranır. Ama bir gün bir müzenin sessizliğinde yerini aldığında, kendisini korumak için verilen mücadeleden geriye kalanları da taşır. “Sarıkamış’ın Sancağı” dosyasını okurken en çok bunu düşündüm: Bugün cam bir vitrinin ardında gördüğümüz bir emanete, vaktiyle kimler hangi duygularla dokunmuştu?

Vural Yıldız, bu sorunun peşinden giderek 1914 Sarıkamış Harekâtı’nı bir sancağın dilinden anlatıyor. İstanbul’daki küçük bir dokuma atölyesinde başlayan hikâye, Trabzon ve Erzincan üzerinden Sarıkamış’ın dondurucu dağlarına uzanıyor. Yol boyunca tarihî olayların yanı sıra o olayların içinde yaşayan insanların cesaretine, inancına ve birbirlerine duydukları bağlılığa da tanıklık ediyoruz.

Hikâyemiz, Kars’ta yaşayan Bahri ve Fahri adlı iki arkadaşın eğlenceli atışmalarıyla başlıyor. Bahri daha düzenli, sorumluluk sahibi ve arkadaşını sık sık uyaran bir çocuk. Fahri ise biraz hayalperest, biraz muzip, şiire ve türkülere düşkün. 

İki arkadaşın arasındaki bu tatlı çekişmeler, okuru daha ilk sayfalarda gülümsetiyor. Kars’ın tarihî sokaklarında yürürken onların sohbetlerine kulak veriyor, Taş Köprü’den geçiyor, Kars Kalesi’ne bakıyor, Ebu’l-Hasan Harakânî Hazretleri’nin türbesinin önünde edilen dualara eşlik ediyoruz. 

Bahri ve Fahri’nin Kafkas Cephesi Harp Tarihi Müzesine gitmesiyle macera bambaşka bir hâl alıyor. Müze Müdürü Halil Bey’in hazırladığı sanal gerçeklik uygulamasını denemek üzere davet edilen iki arkadaş, cam bir fanusun içinde sergilenen tarihî sancakla karşılaşıyor. Üzerindeki işlemeler solmuş, kenarları yıpranmış bu sancak, ilk bakışta geçmişten kalma sessiz bir hatıra gibi görünüyor.

Oysa anlatacak ne çok şeyi var!

Çocuklar sanal gerçeklik gözlüklerini taktıkları anda müzenin duvarları kayboluyor ve sancak dile geliyor. Bir zamanlar İstanbul’un küçük bir atölyesinde nasıl dokunduğunu, hangi ellerden geçtiğini, hangi yolları aştığını anlatmaya başlıyor.

Sancağın yolculuğu ilerledikçe hikâyenin havası değişiyor. İstanbul’un hareketli sokaklarından Trabzon Limanı’na, oradan zorlu dağ yollarına uzanıyoruz. Mevsimler değişiyor, hava soğuyor, yollar güçleşiyor. Askerlerin üzerindeki ince kıyafetleri, ayaklarındaki yıpranmış çarıkları, taşıdıkları ağır yükleri görüyoruz. 

Kitabın sonunda beni gülümseten ve duygulandıran bir başka ayrıntı var. Hikâyenin başında matematik dersinden çok şiirlerle ilgilenen, arkadaşını muziplikleriyle güldüren Fahri, müzede yaşadıklarından öylesine etkileniyor ki gece boyunca uyuyamıyor. Masasına oturup Sarıkamış şehitleri için bir şiir yazıyor.

Bence bu değişim çok anlamlı.

Çünkü Fahri artık geçmişte yaşanan bir hadiseyi öğrenmiş olmanın ötesine geçiyor. Dinlediklerini düşünüyor, hissediyor ve kendi kelimeleriyle anlatmak istiyor. Başlangıçta onun için bir müze gezisi olan yolculuk, sonunda kalbinde taşıdığı bir hatıraya dönüşüyor.

Bazı emanetler, nesilden nesile taşınmalı.

Bazı kahramanlar ise daima minnetle anılmalı.

Sarıkamış şehitlerimizin aziz hatıralarına rahmet ve minnetle…

Keyifli ve anlamlı okumalar dilerim.