Vakit Geldi Ya Rab

Neden Okuyalım?

1. Geçmişte yaptığımız hatalar geleceğimizi belirlemek zorunda mı? Bu kitabı okurken insanın ne kadar yanlış yapmış olursa olsun yeniden başlayabileceğini görüyorsunuz. 

2. Bazen yanlış bir arkadaşlık insanı hiç istemediği bir yere sürükleyebiliyor. Bazen de karşımıza çıkan güzel bir insan, okuduğumuz bir kitap ya da duyduğumuz tek bir cümle hayatımızın yönünü değiştirebiliyor. Bu kitapta her ikisinin de yaşanmış örneklerini bulacaksınız.

3. Bir insanın hayatına dokunmak için illa büyük şeyler yapmak gerekmiyor. Bazen içten bir selam, bazen yargılamadan dinleyen biri, bazen de tam ihtiyacımız olduğu anda söylenen birkaç cümle yeterli olabiliyor. Bu kitap, küçücük sandığımız eylemlerin bir insanın hayatında nasıl büyük izler bırakabildiğini gösteriyor.

4. İnsan bir gün durup kendine “Ben ne için yaşıyorum?” diye sorarsa ne olur? Bu kitap, o sorunun peşinden giden bir gencin hikâyesini anlatıyor. Arayışlarını, bocalamalarını, kendi içinde verdiği mücadeleyi okurken belki siz de uzun zamandır kendinize sormadığınız bazı sorularla karşılaşacaksınız.

5. Hepimiz güzel şeyler okuyor, öğreniyor, başkalarına anlatıyoruz. Peki, öğrendiklerimiz hayatımıza ne kadar yansıyor? Bu kitap, insanı bu noktada kendisiyle yüzleştiriyor. Bildiklerimizin davranışlarımıza, ahlakımıza ve insanlarla ilişkilerimize ne kadar yansıdığını düşündürüyor.

6. İnsan değişmeye karar verince bütün kusurlarından kurtulur mu? Keşke öyle kolay olsaydı! Bu kitapta manevi bir dönüşümün insanı bir anda kusursuz hâle getirmediğini görüyorsunuz. İnsanın kendi nefsiyle mücadelesinin, hatalarını fark edip düzeltme çabasının bir ömür sürdüğünü içselleştiriyorsunuz.

7. Teslimiyet deyince aklınıza ne geliyor? Hiçbir şey yapmadan beklemek mi, yoksa elinden geleni yaptıktan sonra neticeyi Allah’a bırakabilmek mi? Bu kitap, tevekkülün ve teslimiyetin hayattaki karşılığını yaşanmış hadiseler üzerinden anlatıyor.

Editörün Kaleminden

Bir insanın hayatını kendi kaleminden okumak, onu yıllardır tanıyor olsanız bile bilmediğiniz taraflarıyla karşılaşmak demek. Hele bir de o hayatın editörlüğünü yapıyorsanız, yıllar önce yaşanmış hadiselerin arasında epey vakit geçiriyorsunuz. Bazen bir cümlenin üzerinde çalışırken anlatılanları unutup başka şeyler düşünmeye başlıyor, bazen de devamında ne olduğunu öğrenmek için sayfaları çeviriyorsunuz.

Teymullah Özbek’in dosyasında çalışırken benim de başıma gelen buydu. Doğrusu kitabın adına bakınca beni böyle bir çocukluğun karşılayacağını hiç düşünmemiştim.

Erzurum’dan İstanbul’a taşınan, futbol topunun peşinden koşan, aklına koyduğunu yapmak için olmadık işlere kalkışan küçük Kadir… İlk sayfalarda onun haylazlıklarına gülümserken ilerleyen bölümlerde kendisi için endişelenmeye başladım. Çünkü Kadir büyüdükçe arkadaşları, çevresi ve alışkanlıkları değişiyor; attığı bazı adımlar onu hiç de iyi yerlere götürmüyordu.

Teymullah Özbek’in anlatımında sevdiğim şeylerden biri, geçmişini güzelleştirmeye çalışmaması oldu. Yaptığı yanlışları saklamıyor, kendisini haklı çıkarmak için bahaneler üretmiyor. Hatta kimi hadiseleri okurken “Bunu anlatmak zorunda değildin” diye düşünecek olsanız da, neden anlattığını çok geçmeden anlıyorsunuz. Bugün kendisinin bir zamanlar yaptığı yanlışları yapan bir gencin, yarın bambaşka bir hayat sürebileceğini bilmesini istiyor.

Babasının vefatından sonraki yıllara geldiğimde ise çocukluğundan beri tanıdığım Kadir’in başka bir tarafıyla karşılaştım. Yaşadığı kayıplar ve sıkıntılar onu hayatın anlamını sorgulamaya götürmüştü. “Ben neden varım? Niçin yaratıldım? Bütün bu yaşadıklarımın bir manası olmalı.” diye düşünen, felsefe ve dinler tarihi kitaplarında cevap arayan bir genç vardı artık karşımda.

Üstelik bu sorular öyle birkaç kitap okuyup zihninden uzaklaştırabileceği türden değildi. Kadir, varoluş sancısı çekiyordu. Okudukça yeni sorularla karşılaşıyor, cevap bulamadıkça arayışını sürdürüyordu.

Derken bir gün mahallelerinden bir adam geçiyor.

Adamın yaptığı tek şey selam vermek. Fakat gençler öyle şaşırıyor ki! Tanımadıkları bu adamın kendilerinden ne istediğini anlamaya çalışıyorlar. Sonradan öğreniyoruz, mahallenin yeni imamıymış.

Kitapta en sevdiğim hadiselerden biri bu oldu.

Çünkü hoca, gençlerin karşısına geçip uzun uzun nasihat etmiyor. Önce selam veriyor, sonra tanışıyor, sohbet ediyor. Kendisiyle alay ettiklerinde bile onları bozmuyor. Zamanla Kadir de zihnini meşgul eden soruları onunla konuşmaya başlıyor.

Bu satırlar üzerinde çalışırken epey düşündüm. Bir çocuğun yanlışını düzeltmek için ne kadar acele edebiliyoruz. Hemen öğüt vermek, hemen doğruyu göstermek istiyoruz. Oysa karşımızdaki çocuk bizi dinlemeden önce, bizim onu dinleyip dinlemediğimize bakıyor.

Bence kitabı anne babaların ve öğretmenlerin okuması için başlı başına güzel bir sebep bu.

Bir de Fudayl bin İyad’ın hikâyesi var. Onu burada anlatmayacağım. Teymullah Özbek’ten dinlemenizi isterim. Çünkü Kadir’in o hikâyede kendisinden neler bulduğunu, öncesinde yaşadıklarını öğrendikten sonra çok daha iyi anlayacaksınız.

Sonrasında medrese yılları, ilim yolculuğu, aşk hayatı, evlilik süreci derken Kadir’le epey yol arkadaşlığı yapıyoruz. Fakat bütün bu hadiselerin arasında benim en çok hoşuma giden hususlardan biri, Teymullah Özbek’in zamanla kazandığı teslimiyet anlayışı oldu. Çocukluğundan beri aklına koyduğunu yapmaya alışmış bir delikanlının, yıllar içinde Allah’ın takdirine razı olmayı öğrenmesini okumak güzeldi. 

Bir başka husus da hayatındaki değişimi anlattıktan sonra kendisini anlatmayı bırakmaması. Zira insan yanlışlarından dönünce bütün zaaflarından da kurtulmuyor. Dün başka şeylerle mücadele ederken bugün kibriyle, öfkesiyle, nefsiyle uğraşabiliyor. Teymullah Özbek, ilim öğrenmenin mesuliyetini ve bildiklerini yaşayabilmenin güçlüğünü de kendi tecrübelerinden hareketle anlatıyor.

Dosyanın editörlüğünü yaparken en çok bu farklı dönemlerin dilini korumaya dikkat ettim. Çocukluğundaki Kadir’in neşesi, gençliğindeki hadiselerin ağırlığı, sonraki yılların tefekkürü birbirine karışmasın istedim. Okur, Erzurum şivesiyle konuşan küçük Kadir’i de tanısın, yıllar sonra geçmişine dönüp bakan Teymullah Özbek’i de kendi sesiyle dinlesin istedim.

Kitabı bitirdiğimde ise aklım yine o mahalle köşesine gitti.

Bir grup genç oturuyor. Yanlarından geçen bir adam selam veriyor. Gençler adamın niyetini anlamaya çalışıyor. O gün orada bulunanlardan biri, yıllar sonra hayatını anlatan bir kitap yazıyor ve o selamı unutmuyor.

Düşündüm de insan, bir başkasının hayatında hangi hatırasıyla kalacağını hiç bilmiyor.

Belki yıllar önce söylediğimiz bir söz hâlâ birinin kulağında. Belki hiç önemsemeden yaptığımız bir iyilik, bir başkasının duasında.

Kim bilir…

Teymullah Özbek’in hayatına dokunan hocasına ve bir insanın iyiliği için emek vermekten vazgeçmeyen bütün güzel insanlara hürmetle…

Vakit Geldi Ya Rab, Aile’mizden Aile’nize…